Daha fazla hata yapmaya, başarısızlıkla sonuçlanmaya tahammülüm yok. O kadar çok hüsranla karşılaştım ki hayatımda, bir yenisi daha eklenirse tamamen tükenecekmişim gibi geliyor.

Ne zaman bir problem olsa kaçtım. Durup çözmek yerine onlardan kaçmak daha kolay geliyordu. Sonra fark ettim ki asıl problem benmişim. Ve ben, kendimden kaçamıyorum. 

Dinledigim gruplari dinleyen insanlari gordugumde hissettigim heyecani tarif edemiyorum. Ama mesele konusmaya gelince sesim cikmiyor. Neyse, iyi boyle. Dashboard’da guzel muzikler gormek bile mutlu ediyor beni.

Gece gece aglamaktan icim disima cikti yine. Zaman diyorum, zamanla gecer diyorum. Bekliyorum hala ama gecmiyor.

Uyusam dusuncelerimden kacmis olacagim ama uyuyamiyorum. Bas agrisindan da oluyorum. Kafami duvara geciresim var.

Oyle bir haldeyim ki, cileklerim oldu diye agladim bugun. Evde cicek buyutmek de cok aptal o yuzden, ozellikle cilek.

aklimabirseygelmedilan:

Sevilmek istiyorum. 

Şimdi kafamı koyup uyumak ve mümkünse hiç uyanmamak istiyorum. 

“I believe it’s time for me to move forward.”

Şu an hissettiğim tüm duygular sahteymiş gibi. Sahte, yapmacık, sanal.